sihirli sinema

Filistin'e Dua

2008-12-31T21:08:00.002+02:00

söz

olmaz bazen..

yetmez.

görüntüler de..

dünya film seyreder gibi seyrediyor "oradaki" soykırımı, insan kıyımını...

susuyor.(lar.)

söz de,
sanat da,
film de bitti.

filistin'e duadan başka ne yaparım?

..

“Righteous Kill” Üzerinden Bir Sektör Eleştirisi

2008-11-03T11:31:00.011+02:00

TÜLİN YÜCEL

Senaryosunu Russell Gewirtz'in yazdığı, yönetmenliğini Jon Avnet'in yaptığı, Eylül 2008 de gösterime giren “Righteous Kill” filminin en önemli özelliği; Robert De Niro ve Al Pacino'yu

"Godfather Part II" daki kısacık sahneyi saymazsak,

"Heat" filminden den sonra ikinci kez bir arada izletmesi...

Filme gişe yaptırmak için bu yeterli gibi görünüyor değil mi?

“Bir iki aksiyon sahnesi koyarız, ikisini birlikte seyirciye bol bol gösteririz, geçer gider. Meslekleri tabi ki dedektiflik olur, düşünmeye bile gerek yok. Acaba birini katil mi yapsak? Yok yok dedektif daha iyi.”

Bu düşüncelerle çekilen bir film ne kadar başarılı olabilir?

Belki de tahmininizden daha çok!

Film, gösterime girdiği ilk hafta 16 milyon dolarlık hasılatla gişe rekortmeni olmayı başarmış.

Aynı senaryoyu her hangi iki oyuncu oynasa büyük ihtimalle 10'da biri kadar hasılatı olmazdı.

Bu sonuç, aklıma şu soruyu getirdi:

“Bir filmin başarılı sayılabilmesi için oyuncular yeterli midir?”

En azından senaryo, yönetmen ve görüntü yönetmeni konusu ne olacak?

Kostüm, film müzikleri, makyaj vs. konularına girmiyorum bile.

Al Pacino ve Robert De Niro gerçekten iyi oyuncular ve çok iyi iki marka. Bu iki adama dünyanın en b.ktan senaryosunu da oynatsanız gişe yapma ihtimali çok yüksek, doğru.

Ama bu, seyirciyi aptal yerine koymak değil mi?

Sinema sektörü de bir hizmet sektörü sonuçta, seyirciye hizmet ediyor.

Yemek, içmek, giyinmek gibi zorunlu bir tüketim malzemesi olmasa da kişilere bir ürün sunuyor. Her hizmet alanında olduğu gibi amacı ürününü beğendirip daha çok satabilmek. Ama bu işin bir de sanat kısmı var. Herkes o nedenle oyunculuk, yönetmenlik, senaristlik yapamıyor.

İşte tam da bu yüzden "nasıl olsa satar" mantığıyla üretim yapılamaz bu sektörde. Hollywood’da film değil ticaret yapıldığını bir kez daha gördük böylelikle.

(T.Y.)

...

Seyirci Profili

2008-10-21T15:22:00.006+03:00

Sinema ya da dizi filmleri kimlerin seyrettiğini bize söyleyen bilimsel bir veridir seyirci profili.

O projenin, hikayenin, filmin hedef seyirci kitlesi kimdir?

Cinsiyeti nedir? Yüzde kaçı erkek, kaçı kadın, kaçı çocuktur? Kaç yaşlarındadır?

Mesleği, sosyal durumu, beğenileri nedir? Geliri nedir? Beklentileri nedir? [ Foto: greno89 ]

Hayalleri, idealleri nedir? Kahramanları kimlerdir?

El yordamı ve sektörel jargonlarla tarif edilen çeşitli pratik tanımları vardır seyirci profilinin (Türkiye'de uygulanan yöntem) ama, aslında gerçek bilgileri; bilimsel araştırmayla ve seyirci beğeni / beklenti / yöneylem anketleri ve soruşturmalarıyla ortaya çıkan profildir.

Yapımcıya, senariste, yönetmene ve belki dağıtımcıya; bir projeyi oluştururken, geliştirirken, devam ettirirken, pazarlarken çok değerli veriler sunar bu profil bilgisi.

Türkiye'de önemsenmez, dikkate alınmaz, uğraşılmaz, bütçe ayrılmaz; o yüzden de projeler, filmler, diziler yani yapımcılar çoğu kez kıç üstü oturur!

....

belki alakalıdır:

http://yenisafak.com.tr/arsiv/2000/TEMMUZ/13/rozdenoren.html

film seksî olmalı

2008-10-17T11:56:00.008+03:00

bir film seksî olmalı, içinde hiç "seks" olmasa da...

seksî,

yani; zekî, estetik ve heyecanlandırıcı…

bir film, insanın aklını almalı, deli etmeli adrenalinden.

"bir daha, bir daha, bir daha görülmek istenen bir film yapmanın formülü" de budur aslında.

senaryosunun zekâsıyla, aşkın yönetimiyle, incelikli ve çarpıcı oyunculuğuyla,

doğru ışığı, görüntüsü, rengiyle,

senaryoya uygun ve estetik seçilmiş kostümleriyle, doğal ve doğru makyajıyla,

notalarını senaryonun ruhundan almış müziğiyle,

seksî olmalı bir film!

ki, aşık olunmalı ona, vazgeçilemez olmalı bir ya da bir çok özelliğiyle...

kendi zamanının filmleri arasında ve sinema tarihinde bir fark yaratmalı, karizmatik olmalı bir film. eee bundan daha seksî ne olabilir?

akıllı, parlak, duru, ne istediğini bilen ve cümlesini doğru kurmuş bir filmden söz ediyoruz..

ki, iyi film de budur.

i.c.

şaşırt onu !

2008-10-16T00:10:00.006+03:00

“alışılmamışın ortaya çıkmasını sağlamanın bir yöntemi de

normal bir nesneyi, hep ait olduğu yerden alıp başka bir yere koymaktır.”

sinemada farklı, şaşırtıcı, yabancılaştırıcı, epik yaklaşımlar bazen alışılmamış bir gerçekliğe ve isabetli çözümlere yol açarlar...

kalpleri başka ufuklara savurmak, beyinleri silkelemek için hikâyeni olağan kabullenişlerin, alışılmış olay örgüsü klişelerinin dışında kur!

bambaşka bir açıdan bak ve şaşırt seyircini ki alıversin hikâyen onu içine, böylece sustursun kafa sesini ve o sessizlikte daha iyi duyabilsin ona söylediklerini…

“sus ki senin için söz söyliyeyim” diyor Mevlâna Hazretleri…

buna en iyi örneğim;

david fincher’in dövüş kulübü (fight club) filmidir..

şaşırtıcı bir toplum ve birey eleştirisi… farklı yaklaşılmış ve zekice örülmüş senaryosuyla “tokat gibi” şaklıyor yüzümüzde !!

dövüş kulübü’nden;

“sahip oldukların sana sahip oluyor, ne yaparsan yap!”

“mükemmel olmayı bırak. herşey olduğu gibi gelişsin!”

“bırak yeşil benekli mobilyaları.

eksik yaşayalım daha mutlu olalım,

konforun peşinde koşarken bir çok şeyi kaybediyoruz, fark edemiyoruz…”

i.c.

kötü filmler

2008-10-14T11:53:00.020+03:00

öyle kötü filmler vardır ki;

hikayesi,meselesi çok basit ve kifayetsiz olduğu için, senaristler onu makyajlar, süslerler..

filmi, aksiyon ve cinsellik sosuna batırarak, ‘hormonlu’ bir senaryoyu seyirciye 'yedirmeye' çalışırlar...

sakın ha siz yemeyin!

bazı kötü filmlerde de oyuncu rolüne uymaz; ya karakter tahlilleri iyi yapılmamıştır,
derinlikleri yoktur ya da oyuncular gerçekten berbattırlar
ve onların ağzından çıkan hiç bir laf sizi inandırmaz.

dev boyutta bir civciv vardır beyazperdede ama işte civcivdir o,
başka bişey değil!

böyle filmleri ilk 20 dakikasında anlarsınız... seyretmeyin!

gözünüz ve kulağınız değerlidir,
onları ucuza kiraya vermeyin!

hele kalbiniz...

gözün gördüğü her şeyi ' tab eden' kalbiniz.

o en değerlidir.

i.c.

Sinemanın İskeleti

2008-10-12T19:23:00.004+03:00

sinema yapmak bir yapı kurmaktır.

sanatlar içinde en paylaşımcı, nerdeyse en yorucu sanat olan

sinema, eğer sağlam temeller üzerinde yükselmemiş, matematiği doğru hesaplanmamış ve iskeleti doğru çatılmamışsa ortaya, emeklere değecek kadar "sağlam" ve seyri hoş bir yapı / bir film çıkmaz.

iyi yönetmenler ve senaristler; daha iskeleti çatmadan, yapının bitmiş halini görebilen adamlardır...

sinemanın bir sihri de bu olsa gerek...

i.c.

Smart People (Aşkın Yaşı Yok)

2008-10-06T15:20:00.017+03:00

Mütevâzi, bağımsız film tadında, bi değişik film Smart People.

Yavaş yavaş yürüyor insanın kalbine;
asıl, salondan çıkınca yaşamaya başlıyor film içinizde;
kendi hayatınızla ilgili anlar, tablolar ve kişiler "kalp sinemanızda" vizyona çıkıyor..

Baba-kız ilişkisi, annenin ölümünden sonraki hayat, hayata yeniden başlamak,
akrabalık bağları,benliğinin, zekânın ve insanların farkına varmak, herşeye rağmen yaşama sevinci..

Özellikle Ellen Page'in oyunculuğu mükemmel...

Dennis abi fena halde karikatür bir tip çizmiş: "leblebi yutmuş solucan" misali.. Zorlama ve komik göbeğiyle takıntılı bir profesörü oynamaya çalışmış, ama filmin en aksayan karakterinin ortaya çıkmasını engelleyememiş. Zaten filmin de en önemli zaafı, Dennis Quaid'ın bu "bizi inandırmayan" tipi...

Filmin diğer karikatür tipi ise, Dennis Quaid'ın üvey kardeşi rolündeki Thomas Haden Church . Lakin o, bu rolde oldukça eğlenceli ve inandırıcı.

Son jenerikte de sürprizler var;
sıkıntılı seyirciler gibi yapmayın, yazılar başlar başlamaz hemen kaçmayın salondan, ya da kapatmayın dvd çalarınızı hemen, "film bitti" diye..

Filmin damakta/beyinde bıraktığı tad iyi.

Sıradışı, zekâ ürünü espriler ve Ellen kızımızın (evimizin kızı gibi hissettiriyor kendini, detaycı ve çok zeki oyunculuğuyla) muzip mimikleri halâ gözümüzün önünde..

Sakin ve insan odaklı filmleri sevenler kaçırmamalı.

Kaçırırsa da yasal DVD'sinden mutlaka seyretmeli.

i.c. ( ismail canbulat )

__________________

Filmin Internet adresi:

www.smartpeople-themovie.com/

Romance & Cigarettes (Aşk Ve Sigara)

2008-09-24T15:46:00.009+03:00

sinema icat edildiğinden bu yana hiç bir film çekilmeseydi de, sadece bu film çekilmiş olsaydı; sinema sanatının "ne" olduğunu, bu muhteşem film bize anlatabilirdi.

daha fazla bir şey söylemeye gerek yok; mutlaka ve mutlaka yasal DVD'sinden seyredin
ve sanattaki/sinemadaki sınırların nasıl kalktığını, klişelerin nasıl yerle bir edilip, nasıl özgürce kullanılıp "hikayeye hizmet ettirildiğini" görün
ve de son yarım saatinde sizi şok etmesine müsaade edin aşk ve sigara’nın…

sevmeseniz de filmi, "pişman" olmayacaksınız..

i.c.

..

film yapmanın mantığı nedir?

2008-09-22T13:58:00.006+03:00

içinde çokca delilik barındıran bir mantıktır, film yapmanın mantığı.

nedir ki;
rahat, huzur içinde, şööle gerine gerine,
patlamış mısırını gıcırdatıp, kolasını hüpleterek film seyretmek varken, niçin film yapmak ister ki insan?

nedir bunun mantığı?

bu kadar zahmete, bu kadar zorluğa neden katlanır sinema delileri?
dedim ya delilik bu mantığın ikiz kardeşidir...

hem, kendini görüntüyle, çağın en tesirli büyüsü olan sinemayla ifade etmek,
hem de dünyayı bir filmle bile değiştirebileceğine inanmak... budur herhalde film yapmanın mantığı...

haftalarca, aylarca uykusuz geçen geceler...

türkiye gibi; gerçek bir sinema sektörü, geleneği ve ekolü olmayan ülkelerde daha da "kürek mahkumu" bir iştir film yapmak;
hem yapımcı, hem yönetmen hem de sinema emekçileri için...

aslında cevap basit;
insan olmanın,
diğerleriyle bişeyler paylaşmanın mantığı ne ise,
film yapmanın mantığı da odur.

i.c.

Kumpanya

2008-09-18T14:22:00.004+03:00

The Company - Kumpanya

Robert Altman; tam da ona yakışan biçimde, klasik öykü anlatma biçimlerini tuz-buz eden, biraz belgesel tadında, sıcak ve kaliteli bir film yapmış.

Eğer seyretmezseniz; filmdeki gibi kaliteli dans gösterilerini -bissürü para da verseniz- bir daha hiç bir dans festivalinde izleyemeyebilirsiniz.

Hele hele baleyi, modern dansı ve sanatçılarının hayatlarını, sahne arkalarını merak edenler
The Company - Kumpanya'yı kaçırmasın derim...

i.c.

My Brother is an Only Child (Abim Evin Tek Çocuğu)

2008-09-18T14:12:00.017+03:00

(Mio Frotello e Figlio Unico - My Brother is an Only Child)

İtalya'nın ve haliyle günümüzün yakın tarihine, kişisel hikayelerle yaklaşan, muhteşem karakterleriyle hafızamızdan silinmeyecek filmlerden... 10 nümero!

İdeolojilerle ince ince dalgasını geçen ama hem komünizme hem faşizme eşit mesafeden ve tam bir sanatçı/aydın gerçekçiliğiyle bakan, insanı önceleyen bir film...

Sağlam bir senaryo, akıcı bir kurgu, sıradan insanların dramatik hikayeleriyle içiçe geçmiş hiç dinmeyen bir mizah... Derdini çok iyi anlatan bir film bu...

Sırf; "Accio" rolündeki Elio Germano'nun ve onun çocukluğunu oynayan Vittorio Emanuele Propizio'nun muhteşem ve sıradışı oyunculuklarını, onların mükemmel yazılmış rollerini, karakter inceliklerini görmek için bile seyredilebilir "Abim Evin Tek Çocuğu"....

Amerikan illüzyonundan ayılmak isteyenlere şiddetle tavsiye ederim.

i.c.

"babam ve oğlum"

2005-12-10T19:33:00.002+02:00

haydi çocuklar sinemaya!

türk sinemasındaki yeni kuşak sinemacıların en iyi filmlerinden birinin başarısını kutlamaya!

şair, yazar, yönetmen, tıp doktoru alper gencer'in babam ve oğlum filmiyle ilgili yazısı...-nı isterseniz filmi seyrettikten sonra okuyun...

......

GÖZYAŞI TESİRLİ BİR FİLM: “BABAM VE OĞLUM”

ALPER GENCER

Çağan Irmak dördüncü uzun metrajlı filmi ile karşımızda.

İsmini en çok "Şaşıfelek Çıkmazı" ile duyuran yönetmen, geçtiğimiz sene "Mustafa Hakkında Her Şey" adlı bir başka filme daha imza atmıştı.

Bunların dışında, Türk seyircisinin kafasında silik bir biçimde canlanan ve belki de çoğu kimsenin bilmediği bir başka filmi ise "Bana Şans Dile".

Ama yönetmenliğine soyunduğu son filmi "Babam Ve Oğlum" bana kalırsa hatırlardan çıkmayacak kült bir film oldu. Neredeyse hiç reklamı yapılmaksızın Türk seyircisinin kalbini fethetti ve şu anda bir gişe rekoruna doğru koşuyor. Bu da gösterdi ki bir eserin reklamını en iyi seyirci yapıyor. Ağlamaktan şişmiş olan gözleri ve film esnasında yükselen hıçkırık sesleri ile seyirci, hiç kuşku yok ki Çağan Irmak’ın hikayesinden fazlasıyla etkilenmişti.

Filmi seyretmeden önce bana ulaşan seyirci tepkileri bende olumsuz bir önyargı oluşmasına sebep olmuştu. Gözyaşlarının reklam amaçlı kullanılan birer maşa olduğu fikri aklıma geldikçe tuhaf bir hisle doluyordum. Türk seyircisinin kalbine giden yolun suiistimal edildiğini ve ancak aşırı dozda basit bir dramatizasyonun bu dökülen gözyaşlarının müsebbibi olabileceğini düşündüm.

İnanın ağlayacağım varsa da bu önyargı ile bundan uzaklaşmış olmalıydım. Ama olmadı. Serde erkeklik var demeyip ağladım! Hem de basit bir su damlasının göz yuvarımı doldurup kendini dışarı bırakması ile yanağımdan hafifçe süzülmedi gözyaşlarım. Sarsılarak, ve yanaklarım ıpıslak olana değin ağladım! Çağan Irmak; basit bir dramatizasyon ile değil, insanın derininde yatan ortak duygulanımlarımızdan hareketle bunu başarmıştı. Gözyaşlarımla, hakkını yediğim yönetmenin hakkını iade ettim. Salonu terk ederken hüznümü de yanıma aldım. Jenerik akarken seyirci kendine çeki düzen veriyordu. Kadınlar bozulan makyajlarını tazelemeye koştular. Bazısı babasını, bazısı oğlunu, bazısı dedesini aradı. Film, seyirciyi tam kalbinden vurmuştu.

Gelelim filmin sinema ve dil açısından değerlendirilmesine… Filmi izledikten sonra sinemanın, sanatsal değeri olmaksızın da gayet etkileyici bir araç olduğunu fark ettim. Elbette bu daha evvel de aklıma gelmişti ama bu filmle daha bir emin oldum bu fikrimden. Zira filmde birkaç kadraj numarası ve bir iki ufak detaydan başka bir şey yok. İyi çekilmiş bir "Avrupa Sineması" örneği olmuş, yönetmenin kamera arkasında olduğunu birkaç defadan fazla hissetmiyoruz. Hollywood film endüstrisi, ortaya koyduğu "ürünler"de bu hususa çok dikkat eder. Yönetmenin türlü manevralarla seyircide "dönüştürücü" etkisi olmasına gerek yoktur. O sadece seyirciyi filme bağlasındır, tüketim olsundur ve seyirci parasının karşılığını alsındır yeter! Belki de bunun için Amerika’da sinema filmleri "entertainment" yani "eğlence" olarak telaffuz edilir. Ama Avrupalılar bu işi asla bu kadar basite indirgemezler. Sinemayı önemsediklerini filmin her karesinden anlarsınız. İzlediğiniz "dönüştürücü" özellikler taşımayan bir film olsa bile, Avrupa Sineması vaktinizin karşılığı olarak size muhakkak bir duyguyu iade eder. İşte Çağan Irmak’ın "Babam Ve Oğlum" adlı filmi de aynen böyle! Yani güzel kadrajları, seçilmiş renkleri ve sıkı oyunculuğuyla size yüklü bir duygunun iadesinde, hem de üstü kalsın dercesine!

Filmin duygusundan sıyrıldığım vakit gözüme batan bir iki şeye de değinmeden edemeyeceğim. Filmin başlangıcı inandırıcı gelmedi bana. Yani Sadık(Fikret Kuşkan)’ın karısının öldüğü sahne hiç inandırıcı değil. Sokaklarda darbe esnasında askerlerin kol gezdiğini ve hatta sokakta dolaşanları topladığını bilirim ben. Doğurdu doğuracak karısıyla bir adam hiç mi komşusundan (ki bir apartman dairesinde ikamet ediyorlar) yardım almaz, apartmanı o vakit ayağa dikmez? Sonra sokakta tek bir askerde mi olmaz? Ki ben de 1980 senesinde, hem de Eylül ayında dünyaya geldim, Van’da! Ben doğduğumda da sokağa çıkma yasağı vardı ve buna rağmen o imkansızlık içinde hastaneye alelacele yetiştirilebilmiştim. Dahası bu ortak hikayeye sahip bir dolu yaşıtım, arkadaşım var.

Böyle bir olayın gerçekleşme ihtimali elbet var, ama düşük ihtimaller üzerinden gerçeklik temsil edilemez. En azından buna seyirci kolay kanmaz, gerçek olanla ikna edilmek ister. Bunun dışında, Deniz’in (Sadık’ın oğlu) hayallerini anlatırkenki sesi pek bir eğreti duruyor. Belli ki hayaller özenle çekilmiş, görüntülerde rahatsız edici hiçbir şey yok. Ama ses; belki tonun renginden, belki çok keskin oluşundan, oturmamış. Ve en nihayetinde müzik hususuna parmak basmak isterim. Müzikler de rahatsız edici hiçbir taraf bulunmamasına karşın, yine de farklı ve akıllardan silinmeyecek bir müzik beklerdim. Bu elbet benim beğeni eşiğimin yüksek olmasından kaynaklanıyor olabilir ama Çağan Irmak’ın o güzel çekimlerini bütünlerdi eminim. Tüm bu olumsuz eleştirilerim, filmin olumlu tarafları yanında devede kulak kalır.

Ama gözün gördüğünü dilden esirgemeyelim.Oyunculuk, bilhassa Baba Hüseyin’i oynayan Çetin Tekindor ile pik vurmuş. Zaten hıçkıra hıçkıra izleyeceğiniz sahnede en çok onun payı var. Yalnızca Sadık’ın karısını oynayan Tuba Büyüküstün’ün oyunculuğu aksamış. Bir hekim gözüyle ne hamilelik semptomları sahih geliyor, ne de acı dolu feryatları… Bundan başka, diğer oyuncular arasında elektrik en güzel biçimde tesis edilmiş. Filmde mizah ile kurulan ipince bir denge var. Ağabey Saim’i canlandıran Yetkin Dikinciler bu görevi fazlasıyla ve iyi bir biçimde üstleniyor. Seyirci bu sayede başını büsbütün hüznün içine sokmayarak karanlık bir mecradan akmıyor filme, sıkılmıyor. Ara ara ve yerinde yapılan ince dokunuşlar, içtenlikli bir gülümsemeyi konduruyor dudaklara. Samimiyet havası büsbütün temin edilmiş ve mekan seçimi de yerli yerinde. Geçişlerde ve kamera hareketlerinde hiçbir sorun yok. Çağan Irmak’ın kimi zaman çapraz ve yere dik olarak yaptığı çekimler işini iyi yapan bir yönetmenin hamleleri olarak kazınıyor aklımıza. Ailevi güdülerle derin duygularımızı su yüzüne çıkaran yönetmen, oyunculuğu domurtan yakın çekimleriyle tam on ikiden vuruyor. Hal böyle olunca "Babam Ve Oğlum", ailenin Türk toplumu için ne denli önemli bir kavram olduğunu hatırlatır nitelikte bir film oluveriyor.

Çağan Irmak’ı Tük televizyon dizilerinde yapmış olduğu işlerle yakından tanıyoruz aslında. O, "Asmalı Konak" ve "Çemberimde Gül Oya" gibi yapımların da yönetmenliğini üstlenmişti ve bu diziler de Türk seyircisini içine alan diziler olarak hanemize kaydolmuştu. Haddimi aşarak onun; bir fikri/düşünceyi olmazsa bile, bir "duyguyu" seyirciye aktarma hususunda en başarılı yönetmenlerden biri olduğunu söylemek istiyorum.

Tüm açık yürekliliğiyle insan olduğumuzu, tabiatımızda yatan derin ve yumuşak yerlerimizden yakalayarak hatırlatıyor. Gerek kamera açıları, gerek yazdığı metin, gerek kamera arkasından oyuncularıyla arasında kurduğu o yüklü elektrik; kadrajın tamamen dolmasına sebebiyet veriyor. Ne diyelim, biz mi düşünce dayatması olmaksızın salt bir duygu geçişini çelenklerle karşılamayı seviyoruz, yoksa sinemanın sanatsal bir nitelik taşıması için bunların pek bir önemi yok mu acaba? Elbette ki var! Ama intibamız, yüksek bir sanatsal değere sahip olmasa bile bu güzel filmden yana pek olumlu. Her Türk seyircisinin muhakkak izlemesi gerekir diyorum. Ecnebiler için bu filmin ne anlam taşıyacağı ise merak konusu. Bu baba-oğul-torun üçgeninde kimi zaman konuşma vurguları, şive ve isabetli repliklerle sağlanmış olan filmin, Türkçe’nin haricinde ne denli transparan olabileceğini çok merak ediyorum. Evrensel bir dille mi çekildi bu film, yoksa Türk insanına mahsus özellikleri mi imliyor? Bekleyip göreceğiz.

Son tahlilde, "Babam Ve Oğlum" Türk sinema tarihine yaldızlı harflerle kazınmıştır. Çünkü bizim toplumumuzda ziyadesiyle bir karşılığı mevcuttur. Çünkü bütün güzelliğiyle geçmez bir içtenliği, bir büyük duyguyu düğümlemiştir yüreklerimize. Çünkü ağlamak güzel, çok güzel bir etkilenimin derin tesirinden kaynak alır. Çünkü halkımız, gözyaşlarının pençesinde yuvalanmıştır, sever bir gözyaşı denizinde kulaçlamayı.

Çünkü ağlamak güzel, çok güzel bir histir!

.

bakış açısı

2005-12-07T13:47:00.002+02:00

sinema sınırlanmış bakıştır.

...

sinema çağın mucizesi

2005-12-02T16:33:00.001+02:00

dünyanın en ücra köşesindeki insana bile ulaşmanın en kestirme ve en etkili yoludur sinema.

ister sinema salonuna gitsin, ister tv'de izlesin, isterse cd-dvd'den izlesin;
bir sinema filmi, insanlara 'mesaj' vermenin ve onun kalbine 'ulaşmanın' en önemli aracıdır...

bir mucize gibi.

...

sihir sinemanın neresinde?

2005-11-28T17:48:00.005+02:00

tesirli, güzel sözler kalp üzerinde çok etkilidir.

sihirler içinde helal olan sadece 'güzel söz'dür.

günümüzdeki en tesirli sihir, çağımızın büyüsü 'sihirlisinema'dır.

...